Για πρώτη φορά σε δύσκολα δεν ήμουν μόνος. Σε άλλα δύσκολα ναι. Σ'αυτά, τα τωρινά, όχι. Ήσουν εκεί. Ήταν σαν να προχωρουσα σε δρόμο με πολυκοσμία αλλά ήξερα ότι με ξεχωριζες από το πλήθος και μ' ακολουθούσες. Ξαφνικά η Νέα Υόρκη έγινε μια ζεστή,φιλόξενη πόλη που μου γιατρεύει τον πόνο. Η παρουσία σου ήταν θεραπευτική. Η σπάνια δυστυχώς θεραπεία της μεγάλης αγάπης ήταν εκεί, ανάμεσα μας. Λες και κλείσαμε τον κόσμο γύρω μας.
Διήγημα του συγγραφέα Νικόλα Πουρλιάρου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου