Αναμφίβολα ζούμε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας της ανθρωπότητας. Τα απομεινάρια της πανδημίας του κορωνοιου, η ενεργειακή κρίση και το ξέσπασμα του πολέμου, με τα συνακόλουθα του, προσφέρουν βαρύ φορτίο στην ύπαρξη μας με αποτέλεσμα να πιεζομαστε πολύ ψυχολογικά. Ανησυχία, άγχος και αβεβαιότητα είναι οι μόνιμοι σύντροφοι της καθημερινότητας μας οι οποίοι μας ακολουθούν σε κάθε έκφανσή της. Πάνω σ' αυτή την διαπιστωση γεννιέται ένα θεμελιώδες ερώτημα: υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για αντιμετωπίσουμε αυτή την ζοφερη κατάσταση ή είμαστε εντελώς αβοήθητοι στις ορέξεις της σχεδόν δυστοπικης πραγματικότητας που βιώνουμε;
Η απάντησή στο παραπάνω ερώτημα είναι ότι σαφώς και υπάρχει διέξοδος. Η πραγματικότητα γύρω μας όσο σκούρα και αν μας μοιάζει πάντα διαθέτει ηλιαχτίδες φωτός αρκεί να τις ψάξουμε να τις βρούμε. Και συνήθως το καλό, το θετικό, το όμορφο βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας αλλά δεν το βλέπουμε. Γιατί; Γιατί την όραση μας ερεθίζουν η ασχήμια, ο πόνος, το κακό. Μια σύμβαση που καταδεικνύει ότι φοβόμαστε. Ο φόβος και οι συγγενικες του φοβίες διαπερνούν το σύστημα μας και λειτουργούν, όπως ο δούρειος ίππος, σα να θέλουν να γκρεμίσουν το αμυντικό μας σύστημα αυτό της ελπίδας και της αισιοδοξίας. Αυτός ο αγώνας εναντίον του άγχους της καθημερινότητας, της μόνιμης ανησυχίας για το μέλλον σας διαβεβαιώ, δεν είναι άνισος, ούτε χαμένος από τα αποδυτήρια. Απλώς χρειάζεται να βγούμε στο γήπεδο και να τον δώσουμε. Με πίστη στις δυνατότητες μας, με σιγουριά για την δυναμικη που έχουμε αποκτήσει από τις εμπειρίες του παρελθόντος μπορούμε να νικήσουμε το τέρας της αρνητικής ψυχολογίας. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων άλλωστε το αρνητικό γεγονός που ενδεχομένως μας συμβαίνει έχει αρνητικές πτυχές κατά δέκα τοις εκατό μονον. Το υπόλοιπο ενενήντα αφορά αποκλειστικά την δική μας αντίδραση απέναντι σ' αυτό το διαβόητο δυσμενές που μας ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Άρα, το πως αντιμετωπίζουμε το κάθε τι παίζει κορυφαίο ρόλο στην εξέλιξη της ζωής μας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιλέξουμε την στάση μας, την αμυντική μας διάταξη απέναντι στον μεγάλο μας εχθρό, το πρόβλημά που μας έχει εμφανιστεί. Θα ξοδέψουμε λοιπόν την ενέργεια μας γκρινιάζοντας ή θα μαζέψουμε δυνάμεις για να νικήσουμε το πρόβλημά; Στο χέρι μας είναι. Εμείς επιλέγουμε.
Πιθανολογώ ότι κάποιος από εσάς, που διαβάζετε αυτό το άρθρο, να ενίσταται και να θεωρεί ότι θεωρητικολογω και αμπελοφιλοσοφω. Ίσως να πιστεύει ότι τα έχω όλα λυμένα και αγορευω καθ' έδρας. Το κατανοώ αν και δεν ισχύει. Κανένας άνθρωπος δεν βγαίνει αλώβητος από τα προβλήματα της καθημερινότητας του. Ακόμα και αυτοί που θαυμάζετε στα εξώφυλλα των περιοδικών έχουν τα δικά τους θέματα. Πόσοι αστέρες της showbiz αλλωστε δεν βρέθηκαν χαμενοι σε δρόμους που καίνε να αντιμετωπίζουν τους δικούς τους δαίμονες; Τα χρήματα, τα υλικά αγαθά δεν είναι η πανάκεια, δεν είναι το μαγικό ραβδί που θα εξαφανίσουν κάθε πτυχή άγχους. Αντιθέτως, το κυνήγι για την κατάκτηση της ύλης, της υλικής ευτυχίας παραπάνω από συνήθως είναι πηγή μεγάλου stress.
Η κορυφαία προβληματικη αυτού του κειμένου ωστόσο παραμένει και πρέπει να απαντηθεί. Τι μπορούμε να κάνουμε για ξεπεράσουμε το καθημερινό άγχος; Η κορυφαία Αμερικανίδα οικογενειακή σύμβουλος Virginia Satir συμβούλευε διαχρονικά ότι όλες οι λύσεις ξεκινάνε με το να δείχνουμε αγάπη και φροντίδα στον ίδιο μας τον εαυτό. Η αγάπη προς τον εαυτό μας λειτουργεί όπως το ρεζερβουάρ της ενέργειας στο αυτοκίνητο. Όταν η ενέργεια τελειώνει το αμάξι σταματάει κατά μέσης της δεν μπορεί να προχωρήσει παρακάτω. Για να μην συμβεί κάτι τέτοιο λοιπόν οφείλουμε να αγαπήσουμε εμάς και κάθε πρωί, όπως συμβούλευε χαρακτηριστικά η αείμνηστη Satir, να στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη στο μπάνιο και να μας λέμε πόσο πολύ μας αγαπάμε, πόσο τυχερός είναι αυτος ο κοσμος που είμαστε μέρος του. Αυτή η παραδοχή είναι μια πρώτη ένδειξη ευγνωμοσύνης για την ζωή μας. Διοτι οταν νιώθουμε ευγνωμοσύνη δεν βιώνουμε άγχος. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε, και συμφωνώ και εγώ μαζί του, ο σπουδαίος Βρετανός life coach Graham Nicholls.
Μπορεί κάποιος να ρωτήσει σ' αυτό το σημείο. Γιατί ακριβώς πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη; Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι απλούστερη απ' ο, τι νομίζουμε. Μπορεί να έχουμε δυσκολίες αλλά είμαστε ακμαιοι, μαχητές που αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε πρόβλημα. Είμαστε εδώ και ζούμε το δώρο της ζωής. Δημιουργούμε, ερωτευομαστε, επιτυγχάνουμε, αποτυγχάνουμε, κλαίμε, γελάμε, ποναμε, αγαπάμε, ζούμε την κάθε μέρα, την καθε στιγμή. Και επειδή η ειδησεογραφικη επικαιρότητα υπάρχει εκεί έξω καλό είναι να μας δίνει κάπου, κάπου τροφή για σκέψη. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα γκρινιάζουμε για κάτι ας σκεφτούμε ότι δεν ζούμε σε πολεμικό καταφύγιο. Ας νιώσουμε εύλογημενοι που απόλαμβάνουμε τα όσα έχουμε. Και αν θέλουμε κάτι παραπάνω ας βγούμε στον πυρήνα της ζωής και ας δουλέψουμε να το κατακτήσουμε. Μπορούμε!
*Ο Νικόλας Πουρλιάρος είναι Life coach, Σύμβουλος Σχέσεων & Προσωπικής Ανάπτυξης και Συγγραφεας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου